احمد عزیزی از پیشگامان شعر آیینی

احمدعزیزی در چهارم دی ماه 1337 در سر پل ذهاب کرمانشاه به دنیا آمد. وی در کودکی با عشایر سیاه چادرنشین حشر و نشر فراوان داشت و قبل از رفتن به دبستان، خواندن و نوشتن را بدون داشتن معلم و تنها از روی کنجکاوی و تأمل و دقت از نوشته های روی تابلوها و اسامی خیابان ها و... به خوبی فرا گرفت.وی قبل از پیروزی انقلاب اسلامی به دعوت شمس آل احمد به تهران آمد و موفق به دیدار شهید آیت الله مطهری شد. وی با آغاز جنگ به همراه خانواده به تهران آمد و برای مدتی ساکن شهرستان نور شد سپس در تهران اقامت گزید و به همکاری با روزنامه جمهوری اسلامی پرداخت. نبوغ احمد عزیزی در آثارش مشخص است. او نیازی به تفکر نداشت و بلافاصله میتوانست جوابی بدهد و شعر بسراید. صدای بسیار خوبی داشت. زمانی به مسجد میرفت و اذان می گفت. او یکی از نامهای درخشان تاریخ ادبیات معاصر کشور است .وی با ورود به عرصه شعر در کنار کار و فعالیت مطبوعاتی در اوایل انقلاب بسیار اثرگذار بود و به گفته ی شاعران، فضای شعر انقلاب را در آن سالها تحت تاثیر قرار داد. این شاعر آیینی در سال 1386 به علت کاهش سطح هوشیاری ناشی از تشنج، بیماری کلیوی و قلبی در بخش آی سی یو بیمارستان امام رضا(ع) کرمانشاه و پس از تحمل نه سال بیماری در روز جمعه 16ر12/1395 در سن 58 سالگی دار فانی را وداع گفت. مهمترین آثاراین شاعر:«کفشهای مکاشفه» 1367، «شرجی آواز» 1368، «خابنامه و باغ تناسخ» 1371، «ترجمه زخم» 1370، «باران پروانه» 1371، «رودخانه رؤیا» 1371، «ملکوت تکلم»، «سیل گل سرخ» 1352، «ناودان الماس»، «فلاسفه و قیمت گوجه فرنگی"

زبان و ادبیات فارسی شادگان...